6

Natalie obudziła się w chłodny, ale słoneczny poniedziałek. Dzisiaj miały się odbyć jej pierwsze lekcje. Wiedziała o nich dość dużo z opowiadań nowych przyjaciół. Pierwszą lekcją miały być eliksiry razem ze Ślizgonami. Natalie nie mogła się doczekać spotkania z ukochanym. Wstała z łóżka. Suzie jeszcze spała. Postanowiła, że ją obudzi.

- Suzie, Suzie, wstawaj! – powiedziała cicho odgarniając włosy z czoła dziewczyny.

- Louis! Louis, kochanie, tak się cieszę, że już jesteś! Lou, kocham cię! – mówiła Suzie przez sen i złapał Natalie za ręce, jakby bała się, że ucieknie.

- Suzie! Obudź się! – krzyknęła Nat, budząc przy okazji kilka innych koleżanek.

- O, Natalie! Dzień dobry! – powiedziała dziewczyna przecierając oczy i wstając z łóżka z zadowoloną miną. – Miałam piękny sen! – dodała i ruszyła tanecznym krokiem w stronę łazienki.

Natalie uśmiechnęła się do siebie i pomyślała, że naprawdę lubi Suzie, za to, że jest taka zakręcona. Wyjęła z kufra sztay kupione na Ulicy Pokątnej. Weszła do łazenki i zajęła jedną z przestronnych kabin. Spojrzała w lustro. Miała długie, falowane blond włosy z jasnymi pasemkami, które opadały na szczupłe ramiona. Sięgały mniej więcej do jej talii. Natalie była posiadaczką niebieskich oczu, nad którymi układały się w dwa lekko wygięte łuki, brwi. Miała pełne usta koloru malinowego. Oderwała wzrok od swojego odbicia i umyła twarz i zęby. Założyła na siebie grube, szare rajstopy i spódnice w czerwoną kratkę, przed kolano. Stanowiła część jej szkolnego mundurka. Na górę włożyła białą koszulę i założyła na nią szary sweter w serek z godłem Gryffindoru. Podpięła spinką grzywkę i była gotowa do zejścia do Wielkiej Sali na śniadanie.

Odnalazła Suzie i Louis’a, którzy trzymali się za ręce. Postanowiła, że da im czas dla siebie, więc drogę do Wielkiej Sali pokonała w towarzystwie Liam’a i Emmy. Kiedy doszli, usiadła koło przyjaciółki i sięgnęła po talerz z owsianką. Nagle do Wielkiej Sali wleciał tłum sów. Były przeróżnych wielkości i kolorów. Natalie pierwszy raz widziała tyle tych ptaków w jednym miejscu. Suzie opowiadała jej o sowiej poczcie, ale dziewczyna nie wyobrażała sobie, że robi to tak duże wrażenie. Ku jej zdziwieniu, jedna z sów zrzuciła jej na kolana kopertę. Ptak od razu zabrał się za jedzenie owsianki Natalie. Sięgnęła po list i go otworzyła. Był od jej matki.

Kochana Natalie!

Wiem, dokąd się udałaś. Mam świadomość tego, że jesteś na mnie zła i zapewne nie chcesz wracać do domu. Przepraszam, że ukrywałam przed Tobą to, że masz magiczne moce. Uznałam, że będzie to dla Ciebie lepsze. Skoro dowiedziałaś się prawdy, powinnam wyjaśnić Ci wszystko. Twój ojciec był czarodziejem. Nie mówił mi dużo o tym, lecz wiem, że jego ojcem był niejaki Harry Potter. Myślę, że ma to jakieś znaczenie, skoro mi o tym wspominał. Proszę, abyś przekazała ten list komuś z nauczycieli. Jeśli nie chcesz, nie musisz się ze mną widywać, jednak proszę, abyśmy utrzymywały kontakt listowy.

                                                                       Kocham Cię,

                                                                                  Mama

Natalie szybko rzuciła talerz z owsianką i wstała od stołu. Wszyscy byli tak zajęci rozmowami, że nawet nie zauważyli jej odejścia. Szybkim krokiem ruszyła przepychając się między tłumami uczniów w stronę stołu Ślizgonów. Kiedy tylko dotarła do miejsca, w którym siedział Dean odwrócony do niej tyłem, złapała go za rękę i bez słowa pociągnęła za sobą. Chłopak próbował dowiedzieć się od Nat, o co chodzi, jednak dziewczyna uparcie ciągnęła go za sobą po tłumnym korytarzu. Doszli do damskiej łazienki na trzecim piętrze, która zawsze była pusta.

 – Zobacz, dostałam list od matki. – powiedziała i podała mu lekko zmasakrowaną kopertę.

Chłopak przeczytał list.

- Powinnaś iść z tym do prof. Jane. Jeśli to prawda, co pisze twoja matka, to mam sławną dziewczynę! Ale by była jazda, jakbyś naprawdę była wnuczką Harry’ego Potter’a! Właściwie, to moja matka powinna mnie wykląć, bo w końcu jestem z Black’ów. – powiedział uśmiechając się do dziewczyny.

- Dean, mógłbyś przestać się tak ekscytować i wytłumaczyć mi o co tu chodzi?

Chłopak wyjaśnił Natalie historię Harry’ego Potter’a, kim był Lord Voldemort i to, że jego babka była Śmierciożerczynią, Bellatrix Lestrange. Kiedy Natalie w końcu się połapała, oboje postanowili iść z listem do prof. Jane po lekcji eliksirów. Wyszli z łazienki na trzecim piętrze i udali się do lochów, na zajęcia. Udało im się nie spóźnić, jednak Natalie musiała zmierzyć się z gromiącym wzrokiem nauczyciela eliksirów, profesora Storage. Mężczyzna wyraźnie nie pałał miłością w stosunku do Natalie, jednak zdecydowanie faworyzował Ślizgonów. Dean pomagał Nat w sporządzaniu wywaru Żywej Śmierci, chociaż i tak w rezultacie dostała ocenę dostateczną. Wracając z lekcji Dean pocieszał Natalie, mówiąc, że prof. Storage nie lubi większości Gryffonów i żeby nie przejmowała się kiepską oceną. Szli do pokoju nauczycielskiego, ale po drodze zatrzymała ich siostra Dean’a, Caroline. Jej brązowe włosy wyglądały jak poprzedniego dnia. Miała na sobie mundurek podobny do Natalie, jednak w kolorach zielono srebrnych. Tuż przy dekolcie swetra miała przypiętą zieloną odznakę prefekta. Oczywiście wypytała ich o wszystko, ale Natalie nie miała jej tego za złe. Lubiła rozgadanych ludzi, ponieważ sama taka nie była, więc czuła się dobrze w ich towarzystwie. Kiedy dziewczyna dowiedziała się  już wszystkiego, co chciała odeszła. Natalie i Dean doszli do pokoju nauczycielskiego i poprosili prof. Jane. Dean zostawił Natalie samą z listem. Pani Profesor wyszła z pokoju nauczycielskiego, poprawiając kapelusz z szerokim rondem.

- Pani profesor, czy mogłabym zająć pani chwilkę? Chciałabym porozmawiać. – powiedziała Natalie.

- Oczywiście córciu, chodźmy do mojego gabinetu. – oparła kobieta i z uśmiechem ruszyła przez korytarz.

Natalie szła za nią. Doszły do klasy transmutacji, w której miała się odbyć następna lekcja dziewczyny. Prof. Jane otworzyła drzwi za katedrą i zaprosiła Natalie do małego pokoju. Wyglądał dosyć przytulnie. Po środku stało biurko, przy którym usiadła prof. Jane. Od razu wskoczył jej na kolana bury kot i położył się na jej nogach. Natalie usiadła przed kobietą i podała jej list.

- Dostałam go dzisiaj rano, od swojej matki. – powiedziała, kiedy kobieta otwierała kopertę.

Kiedy przeczytała list, odłożyła go na biurko.

- Szczerze mówiąc, spodziewałam się tego, odkąd spotkałam cię w pociągu. Mówiłam o tym innym nauczycielom, ale nie chcieli w to wierzyć. Nikt nie wiedział nawet, że James miał dzieci... – westchnęła. – W takim razie, okazuje się, że będziesz od teraz jedną z najsławniejszych czarodziei na świecie. Oczywiście zaraz po Harry’m Potterze, twoim dziadku. – dodała i uśmiechnęła się do Natalie.

- Czyli to prawda, że jestem jego wnuczką?

- Z tego listu wynika, że tak. Jestem bardzo dumna, że będę mogła uczyć kogoś takiego, jak ty. A teraz zmykaj na przerwę. Widzimy się za półtorej godziny na transmutacji. – powiedziała staruszka i wstała od biurka.

Natalie zrobiła to samo i żegnając się z nauczycielką, wyszła na korytarz. Wiedziała, że Dean miał teraz trening Quidditcha, więc znalazła Suzie w dormitorium Gryffonów. Siedziała na swoim łóżku z Louis’em, który obejmował ją w talii. Całowali się.

- Ekhm... – chrząknęła Natalie i rzuciła Suzie wymowne spojrzenie.

Dziewczyna wstała i dała Louis’owi buziaka w policzek. Później zaproponowała jej inne zajęcie niż obściskiwanie się non-stop z Louisem. Poszły na stadion Quidditcha oglądać trening. Było dosyć zimno, więc Natalie założyła swój czarny płaszczyk i otuliła się szalikiem w barwach Gryffindoru. Wdrapały się z Suzie na jedną z wież i usiadły na trybunach. Przez chwilę było dość nudno, bo drużyna Ślizgonów rozgrzewała się na ziemi, ale Suzie nie dała Nat spokoju i zamęczała ją opowiadaniami o Louis’ie. W końcu podzielili się na dwie małe drużynki i zaczęli treningowy mecz. Dean był szukającym. Od razu wystrzelił w powietrze w poszukiwaniu znicza. Amanda Trix, rezerwowa szukająca, nie spuszczała go z oka, także poszukując małej, złotej kulki. Po kilku golach strzelonych przez Willa, Ślizgona, którego Nat poznała na błoniach, mecz zakończył się, kiedy Dean złapał znicz. Obie Gryffonki zaczęły bić mu brawo i skandować jego imię. Chłopak dopiero wtedy zauważył ich obecność na stadionie i pomachał im z płyty boiska. Zeszły na dół i Natalie pożegnała się z Suzie, która miała iść na spotkanie klubu pojedynków, ale jej przyjaciółka wiedziała, że tak naprawdę, chce pobyć trochę z Louis’em. Z resztą ona sama też nie miała nic przecwiko kilku chwilom spędzonych sam na sam z Dean’em. Po kilku minutach oczekiwania postanowiła wejść do szatni, którą opuściło już kilku Ślizgonów. Zastała w niej Dean’a i kilku innych Ślizgonów, którzy razem z czegoś się śmieli. Natalie śmiało podeszła do nich, a na twarzy Dean’a pojawił się uśmiech. Kilku chłopaków także się uśmiechnęło, ale Dean rzucił im karcące spojrzenie, więc ubrali się i wyszli. Po chwili Natalie i Dean zostali sami. Dziewczyna usiadła na ławce i czekała aż chłopak założy kurtkę.

- Jesteś naprawdę dobry. – powiedziała, przerywając milczenie.

- Dziękuję, panno Potter – powiedział, kładąc nacisk na ostatnie słowa. Potem złapał ją za ręce, pomagając jej wstać z ławki.