3

Natalie szła prawie pustym korytarzem do wieży Gryffindoru. Od tego wieczoru, należała właśnie do tego domu. Z jednej strony, cieszyła się, że będzie mogła codziennie widywać się z Suzie, jednak z drugiej, żałowała, że nie będzie tak blisko Dean’a. Weszła do pokoju wspólnego. Widząc Suzie nie mogła powstrzymać uśmiechu i w końcu obie rzuciły się sobie na szyję śmiejąc się o skacząc ze szczęścia.

- Jesteś w Gryffindorze? – zapytała podekscytowana.

- Tak! Strasznie się cieszę! – powiedziała Natalie, ukrywając przed koleżanką żal, że nie jest w Slytherinie.

- To świetnie! Dzisiaj się dowiedziałam, że jutro cały czwarty i piąty rok jedzie do Hogsmeade. Będzie super, zobaczysz, pokażę ci, gdzie...

- Suzie, nie będę mogła pojechać z wami jutro do Hogsmeade. Umbridge powiedziała mi, że jutro pojadę z profesor Jane na ulicę Pokątną, kupić niezbędne rzeczy. – powiedziała Natalie, lekko zawiedziona, tym, że nie będzie mogła wyjść razem z przyjaciółmi.

- Ooo, jaka szkoda... nie martw się, pójdziemy następnym razem. – powiedziała Suzie i uśmiechnęła się do Natalie.

Dziewczyna usiadła na kanapie i wyjęła z kieszeni jeansów komórkę. Zobaczyła na wyświetlaczu powiadomienia o kilkunastu wiadomościach i nieodebranych połączeniach od mamy. Przez chwilę przeszło jej przez myśl, żeby zadzwonić do matki, ale szybko zrezygnowała z tego pomysłu i wyłączyła telefon. Pokój wspólny po chwili zaczął pustoszeć. Wszyscy rozchodzili się już do dormitoriów spać. Natalie przez chwilę przebiegła zupełnie szalona myśl. Chciała zejść teraz do lochów i zobaczyć, czy spotka gdzieś tam Dean’a. Wiedziała, że nie wejdzie do ich dormitoriów, ale może spotka go na korytarzu... Natalie uznała, że skoro tego wieczoru spotkała na swojej drodze tyle magii, może i tym razem zdarzy się coś magicznego. Wstała i opuściła pusty już pokój wspólny Gryfonów. Wyszła na ciemne i zimne tego wieczoru korytarze. Z trudem odnalazła jakąś marną pochodnię i wyjęła ją z kinkietu. Oświetlała nią sobie drogę, aż do lochów. Korytarze wydawały się mroczne i zimne, w porównaniu do atmosfery, która panowała na nich kilka godzin temu. Natalie zastanawiała się, dlaczego Dean nie odmachał, uśmiechnął się lub chociaż skinął do niej głową. Zamiast tego miała wrażenie, że nie powiedział dziewczynie, która stała obok niego nic pochlebnego na jej temat. Doszła krętymi schodami w dół do lochów, w których ostatnim razem zobaczyła Dean’a. Podziemny korytarz był zupełnie pusty. Zza drzwi dochodziły śmiechy i odgłosy rozmów. W pewnej chwili, usłyszała głośny i wyraźny śmiech Dean’a. Ogarnęła ją wielka wściekłość, że nie może być tam razem z nim, śmiać się, rozmawiać. Podeszła szybkim krokiem do drzwi, zza których dochodził śmiech i już miała chwycić za klamkę, kiedy te same się otworzyły. Natalie, mało oczy nie wyszły z orbit. Przed nią stał Dean. Dalej się uśmiechał. Za nim siedziało mnóstwo Ślizgonów, a brunetka, z którą stał wtedy w lochach, patrzyła tęsknie, jak odchodził. Po jego minie, można było sądzić, że on także nie spodziewał się Natalie. Dziewczyna odsunęła się mu z drogi, a ten zamknął za sobą drzwi, był bardzo zdziwiony.

- Co ty tu robisz o tej porze? – zapytał innym, zimnym głosem.

- Chciałam przyjść i powiedzieć ci, że jestem przydzielona do Gryffindoru. – odparła Natalie.

- W takim razie, chyba nie powinnaś tu być, lepiej już idź. – powiedział Dean.

- Czyli sądzisz, że nie powinniśmy się już przyjaźnić, bo jestem w Gryffindorze, tak?

- Nat, przecież dobrze wiesz, że nie o to mi chodzi. – złapał ją za ręce, jakby bał się, że ucieknie.

- W takim razie, o co? – zapytała.

W tej chwili, wyjął z kieszeni szaty jakiś spory kawałek pergaminu przypominający mapę. Był pełen ruszających się, czarnych śladów butów, przy których były podpisy z imionami i nazwiskami. Zerknął szybko na mapę i z powrotem schował ją pod szatę.

- Naprawdę, lepiej będzie jak już pójdziesz, uwierz mi. Tylko nie idź przez korytarz na drugim piętrze. – powiedział szybko i złapał ją za ramiona, po czym odwrócił w stronę schodów.

- Ale Dean... – odparła, ale jej przerwał.

- Obiecuję ci, że jutro cię znajdę i pogadamy. Tylko pamiętaj, nie idź korytarzem na drugim piętrze! – krzyknął za nią, po czym Natalie odwracając się kilka razy weszła na schody.

Postanowiła posłuchać rady Dean’a i poszła drogą na około, przez górny korytarz. Bez większych przeszkód doszła do wieży Gryffindoru. Pokój wspólny nadal był pusty, więc udała się od razu do dormitorium dla dziewcząt. Przebrała się szybko w pidżamę wyjętą z kufra i położyła na wolnym łóżku obok Suzie, która smacznie spała, co jakiś czas przekręcając się z boku na bok. Przykryła się kołdrą i zerkała przez małe okienko tuż obok jej łóżka. Zastanawiała się, dlaczego Dean kazał jej iść, czym był kawałek pergaminu wyjęty z jego kieszeni i chociaż wiedziała, że to błahe i płytkie, najbardziej bolało ją to, że brunetka tak tęsknie za nim spoglądała. W końcu zasnęła. Śniło jej się, że biegła do lochów, jakby za kimś uciekając. Kiedy zbiegła na dół po krętych schodkach, zobaczyła Dean’a i dziewczynę trzymających się za ręce i szepczących sobie coś do uszu. W jednej chwili, zalała się łzami i wbiegła schodami z powrotem na górę. Szła prosto do dormitorium, a kiedy dotarła do celu i otworzyła drzwi, znów zobaczyła tą samą scenę, co w lochach. Tym razem, udała się do łazienki dla dziewcząt i zamknęła się w jednej z kabin. Siedziała tam i płakała, aż w końcu ktoś otworzył drzwi. Stanęła przed nią jej mama, która zamiast objąć ją i pocieszyć, zaczęła się z niej szyderczo śmiać. W tym czasie, Natalie się obudziła. Serce waliło jej jak młotem. Rozejrzała się dookoła. Większość dziewczyn, dalej spała. Wyjrzała przez okienko i zobaczyła wschodzące słońce, które wyłaniało się zza ściany lasu. Natalie wstała i wyjęła z kufra jeansy, T-shirt i bluzę, starając się nikogo nie obudzić. Po cichu wyszła z dormitorium i udała się do łazienki. Ubrała się i umyła, po czym wróciła z powrotem do pokoju wspólnego, do którego powoli zaczynali się schodzić pierwsi, zaspani Gryffoni. Szybko odnalazła pośród nich Suzie. Dziewczyna miała na sobie szatę Gryffindoru. Jej kręcone, długie włosy koloru ciemny blond były spięte w kucyk. Na nosie miała granatowe okulary, w zielone paski na bokach. Obok niej stali bliźniacy, Liam i Louis. Oboje wyglądali jak zwykle, czyli identycznie. Mieli krótkie, brązowe włosy, byli ubrani w szaty, takie same jak Suzie. Lou był wpatrzony w Suzie, jak w obrazek. Widać, że był w niej zakochany. Byłaby z nich ładna para. Natalie podeszła do nich i się przywitała.

- A! Zapomniałam ci powiedzieć! Przed chwilą była tu prof. Jane i prosiła, żeby kiedy będziesz już gotowa do wyjścia przyszła do pokoju nauczycielskiego. – powiedziała Suzie.

- Dobra, to już idę, pa! Zobaczymy się później, miłego wypadu do  Hogsmeade! – krzyknęła Natalie odchodząc.

Korytarz był pełen uczniów i nauczycieli w porównaniu do wczorajszego wieczoru, kiedy wydawał się mroczny i ciemny. Ciekawa była, czy Dean dotrzyma obietnicy i porozmawia z nią dzisiaj, chociaż przez chwilę. Sądziła, że to mało prawdopodobne, bo pewnie spędzi cały dzień z prof. Jane na ulicy Pokątnej. W końcu doszła zatłoczonym korytarzem do pokoju nauczycielskiego, przed którym już czekała sympatyczna staruszka.

- Gotowa? – zapytała.

- Pewnie, możemy iść. – powiedziała Natalie i uśmiechnęła się do kobiety.